Asgari Ücret Kararı, Sendika Başkanlarının Çıkar Çarkını Döndürmeye Yeter!

İŞÇİ HAKKINI ALAMADI Yaşam değerli ve kutsaldır. Ama onur ve alın terinin hakettiği karşılığı olmayınca Yaşamın hiçbir anlamı yoktur..  Yaşamı özel kılan, nefes alıp vermek değil, "Asgari Ücret Kararı, Sendika Başkanlarının Çıkar Çarkını Döndürmeye Yeter!": Pişmanlık duymadan, onurunu kirletmeden nefes alabilmektir..

TÜRK-İŞ Genel Başkanı Ergün Atalay'ın gözleri aydın, asgari ücret belli oldu. Diğer tüm sendika başkanlarının da bir yıl daha koltuklarına rahatça oturabilecekleri kesinleşti. Bravo! Şimdi ise sırada Cumhurbaşkanı Erdoğan'dan onay beklenen asgari ücret var: 22.104 TL olarak belirlenmiş durumda. Artık sendika başkanlarına, haşa, sadece kendi çıkarlarını düşünmek düşer; emekçilerin haklarını savunma gibi bir düşünceye bile tevessül etmesinler. Zira, yüzleri bile tutmayacak, çünkü gerçek mücadele emekçilerin haklarını savunmaktan geçiyor.Asgari ücretin belirlenmesi, sırf rakamların üzerinde tartışmakla sınırlı bir mesele değildir. Çünkü bu karar, ardında yatan büyük çıkar ilişkilerinin de bir yansımasıdır. Şu an sırada Cumhurbaşkanı Erdoğan'dan onay bekleyen asgari ücret var: 22.104 TL olarak belirlenmiş durumda. Bu rakam, emekçilerin yaşamlarını kolaylaştıracak bir düzenleme değil, tam tersine, emekçilerin haklarını savunmakla görevli sendika başkanlarının çıkarlarını korumaya yarayan bir strateji olarak karşımıza çıkıyor.Sendika başkanları, bu asgari ücret artışıyla birlikte, bir yıl daha koltuklarında kalmayı garantilemiş olmanın rahatlığını yaşıyorlar. Ancak buradaki asıl soru şudur: Gerçekten emekçilerin haklarını savunuyorlar mı, yoksa sadece kendi çıkarlarını kolluyorlar mı? Zira, emekçilerin haklarını savunma gibi bir düşünceye bile yer bırakmayan bu durum, tamamen sendika başkanlarının kendi egolarını ve koltuklarını koruma amacına dayanıyor. Artık yapacakları tek şey, sadece kendi koltuklarına odaklanmak, bu pozisyonlarını sağlama almak ve emekçilerin gerçek ihtiyaçlarından uzaklaşmaktır.Bu noktada, asgari ücretin belirlenmesiyle ilgili yapılan açıklamalar ve alınan kararlar bir nebze daha netleşiyor: Zira gerçek mücadele, sadece bir rakam üzerinden konuşmakla bitmez. Emekçilerin haklarını savunmak, onların daha iyi koşullarda yaşaması için çaba sarf etmek, yalnızca sayılara değil, onların yaşadıkları zorluklara odaklanmakla mümkündür. Ancak bugüne kadar ne yazık ki bu gerçek mücadele, hep göz ardı edilmiş ve yerine daha çok sendika başkanlarının çıkarlarını koruma telaşı geçmiştir. Bu durum, yüzleri bile tutmayan bir gerçeğe dönüşmüşken, emekçilerin hakları, bir kenara itilmiş, sadece seçim dönemi yapılan vaatlerle sınırlı kalmıştır.Bundan sonra sendika başkanlarının tek sorumluluğu, kendi pozisyonlarını güvence altına almak ve daha fazla insanın yaşamını değiştirme derdine düşmektense, bu çarkı döndürmektir. Bu, emekçi sınıfına bir hakaret olduğu kadar, hakların savunulmasından çok, çıkarların korunmasına dayanan bir düzenin somut bir örneğidir. Yüzleri bile tutmayacak şekilde, sadece kendi çıkarlarına hizmet eden bu sendika başkanları, emekçilerin hakları konusunda tek bir adım dahi atmaya cesaret edemezler. Çünkü gerçek mücadele, çıkar ilişkileriyle şekillenen bu sistemde, emekçilerin haklarını savunmak ve yaşam kalitelerini yükseltmekten geçmektedir. Ancak ne yazık ki, bu hayal, bu sistemde bir umut olmaktan öteye geçememektedir.